Η country είναι το νέο rock n roll, ή τουλάχιστον έτσι μου λένε

country-willie-nelson-music-wide-hd-wallpaper-download-country-music-images-free

Εκεί που κάποιοι βλέπουν ένα τοίχο, μερικοί άλλοι βλέπουν μια διέξοδο.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά έρχεται μια στιγμή που νιώθεις ότι η αγαπημένη σου μουσική έφτασε σε ένα ταβάνι. Όχι όσον αφορά τη δική της δημιουργικότητα ή εμπνευσμένη παραγωγή, απλά εσύ δυσκολεύεσαι να απορροφήσεις περισσότερη. Έχεις μάθει απέξω τις μανιέρες της, ξέρεις που να στρέψεις το βλέμμα και που όχι, είναι ξεκάθαρο που να ποντάρεις και που δεν αξίζει να επενδύσεις το χρόνο σου. Οι εκπλήξεις είναι μικρές εκλάμψεις ευτυχίας, αλλά είναι πλέον τόσο σπάνιες ώστε να δικαιολογούν αυτήν την περιγραφή. Και αυτό είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν μουσικόφιλο.

Υπάρχουν αυτοί οι δύο τύποι που ξέρω. Ωραίοι τύποι, εξαίρετοι. Που έχουν φάει το rock n roll με το κουτάλι και περπατούν στην 5η δεκαετία της ζωής τους. Που συλλογικά έχουν μαζέψει ό,τι παράσημο υπάρχει στο lifestyle της φυλής μας. Μουσικογραφιάδες, δισκοπώλεις, μουσικοί, δισκοσυλλέκτες, guru απόψεων, you name it. Αποκλείεται να περάσεις πολλές πίστες και να μη φτάσεις εκεί που είναι αυτοί τώρα. Προσωπικά δεν είμαι σε αυτό το σημείο ακόμα (θα πέσει φωτιά να με κάψει) σκέφτομαι όμως πολύ συχνά ότι δεν κατακλύζομαι από ενθουσιασμό για τη μουσική μου όσο συχνά θα ήθελα. Όσο έχω συνηθίσει, όσο συναρπαστικά συνέβαινε αυτά τα τελευταία 20+ χρόνια που ακούω επισταμένα μουσική.

Εγώ, δε βλέπω λύση σε αυτό το πρόβλημα ακόμα. Αυτοί, έχουν πέσει με τα μούτρα στην country.

Και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτοί οι δύο. Πρωτοάκουσα την έκφραση “Country is the new rock n roll” από το Vince Neil, καναδυο χρόνια πριν. Ξέραμε ότι στην Αμερική είναι κάτι το τεράστιο και το εξηγούσαμε εν μέρει επειδή είναι κατά βάση, η παραδοσιακή μουσική τους. Φαίνεται όμως ότι είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό.

Βαθιά στα 70’s το rock n roll, ήταν μια χειροπιαστή πτυχή πραγματικότητας. Μια φόρμα αληθινής μουσικής, που αγνοούσε τις φαντεζί φιοριτούρες και υπήρχε για να μιλάει στις καρδιές όσων ήταν έτοιμοι να ακούσουν. Όσων αρνούνταν να συμβιβαστούν με τις νόρμες της συντηρητικής κοινωνίας, όσων ένιωθαν ότι η τέχνη είναι ο δρόμος προς την ελευθερία. Και μετά ήρθαν τα 80’s.

Δε λέω ότι δε συνέβησαν φανταστικά πράγματα και τότε. Κανείς δε μπορεί να το πει αυτό. Όπως και στα 90’s, όπως και στα 00’s. Τα πάντα όμως εξερράγησαν. Μεγαλομανία, υπερβολή και over the top έκφραση. Έτσι είναι η πρόοδος, σαρωτική. Πάντα όμως μένει κάτι πίσω. Στη δική μας περίπτωση, η γυμνή, αγνή αλήθεια. Οι λίγες, σποραδικές απόπειρες δεν αρκούσαν για να αποχαρακτηρίσουν την πορεία του rock στα επόμενα χρόνια. Από τα μέσα των 80’s ανέλαβε το metal να σπρώξει τα όρια και η ιδιοσυγκρασία του μπορούσε να τα πάει μόνο προς τα πάνω. Οπότε άπαξ και φτάσει κάποιος στο πλατώ του ακραίου ήχου, μόλις κατανοήσει και τα μυστικά των συχνοτήτων όλων των Swans, Sunn O))) και Νine Inch Nails αυτού του κόσμου, έρχεται αναπόφευκτα μια πλήρωση. Δύσκολα κάτι θορυβώδες μπορεί να σε συγκινήσει, απομένει μόνο το επίπεδο της όποιας ιδιοφυούς σύνθεσης να έχει ενθουσιασμό να προσφέρει. Συμβαίνει και αυτό, αλλά όχι και τόσο συχνά.

Τότε είναι που έρχεται η ώρα της αλήθειας.

Που πρέπει να αποφασίσεις τι είναι αυτό που ζητάς από τη μουσική. Αν σου έχει λείψει η straight forward απλότητα του κλασικού rocknroll, αν σε γοητεύουν οι νοσταλγικές ματιές στο παρελθόν, αν αναζητάς μουσική γεμάτη αληθινές κουβέντες, αν δε φοβάσαι να ανοιχτείς σαν πρωτάρης σε ένα genre που δεν κατέχεις, τότε η country είναι για σένα.

Απαλλαγμένοι από την ανάγκη της fuzzαριστής μπασαδούρας for the sake of it, βλέπω τους δυο ήρωες της ιστορίας μας να ανακαλύπτουν συνεχώς τόσο νέα, όσο και παλιά albums και να ξαναζούν τις εποχές της νιότης. “Δύσκολα θα σε κρατήσει (σ.σ: το ιδίωμα) αν δε σε ανατινάξει το The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark” μου λέει ο ένας. Πέρυσι ο άλλος ούρλιαζε online για το ντεμπούτο της Kasey Musgraves και είχε δίκιο, καθώς η λεπτεπίλεπτη παρουσία της και οι σοβαροί της στίχοι σάρωσαν charts και Grammies.

Αναμφισβήτητα, είναι η πολλή, ποιοτική και νέα παραγωγή που κρατάει ζωντανή τη μουσική του Hank Williams. Και αν στην Αμερική πάντοτε ήταν τεράστια σαν μέγεθος, με δικά της festival, venues και ένα ολόκληρο circuit μουσικής βιομηχανίας γύρω της, όσο εξαπλώνεται στον υπόλοιπο κόσμο, τόσο βρίσκει τον εαυτό της να επαναπροσδιορίζεται.

Μπορεί να είναι  το λίγο παραπάνω shredding του Zac Brown, ή η chart oriented φιγούρα του Eric Church, ή ακόμα και η κλασική-όσο-δεν-πάει οπτική του Whitey Morgan. Μπορεί να είναι το ότι η μεγαλύτερη pop star του πλανήτη, η Taylor Swift, προέρχεται από εκεί. Μπορεί να είναι κολλητική η γοητεία που ασκεί στους γέρους τους κλασικού rock. Ο Robert Plant ζει δεύτερη νιότη (ή μήπως 3η) τα τελευταία 6-7 χρόνια που κάνει δίσκους με την Alison Krauss, ο Steven Tyler έχει χωθεί κάπου βαθιά στο Nashville φτιάχνοντας ένα country album και όποιος έχει ανοιχτά αυτιά, το βλέπει να συμβαίνει γύρω του.

Στο τέλος της ημέρας, η αληθινή μουσική είναι πάντα το ζητούμενο και το να μπορείς να βλέπεις καθαρά. Ο γέρο Tyler, χρειάστηκε μόνο μια πρόταση,

“Rock ‘n’ roll would be exotic, neurotic, you got it,” είπε, “and country would be truth, vermouth and one lost tooth.”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s