Best of 2016 – Tracklisted.

16Έρχονται μερικές φορές, που πρέπει να αλλάζει το παιχνίδι. Πολλοί και σοβαροί άνθρωποι της φυλής μας βροντοφώναξαν φέτος ότι η χρονιά ανήκει στα albums και δεν έχουν άδικο. Ουκ ολίγες ολοκληρωμένες καλλιτεχνικές προτάσεις έφτασαν στα αυτιά μας όλο το 2016 και αυτό είναι μια νίκη ενάντια στο εφήμερο star system της pop hit single τσιχλόφουσκας που…ποτέ δε μας ενόχλησε; Επειδή δεν είμαστε μονόχνωτοι defenders of the faith; Επειδή δεν απειλείται καμία σοβαρή τέχνη από το ευτελές οτιδήποτε; Για άλλους χίλιους τέτοιους λόγους, ποτέ δεν ένιωσα αποστροφή προς το ένα και μοναδικό track που ξεχώρισε, είτε επειδή ήταν το καλύτερο σε ένα αξιοπρεπές album, είτε ήταν η μοναδική λαμπερή στιγμή σε μια μέτρια κυκλοφορία, είτε επειδή η εποχή το σηκώνει και κυκλοφόρησε μόνο του. Φέτος, το iPod πέρασε όλη τη χρονιά γεμάτο με τραγούδια και όχι albums και τα παρακάτω 20 είναι αυτά που δε βγήκαν ούτε στιγμή. Και όσο τα gigabytes μου κάνουν τη χάρη, θα μείνουν εκεί για πάντα.

Καλή χρονιά, σύντροφοι!


20. At The Drive In “Governed By Contagions”

Ok το παραδέχομαι. Αυτο είναι εδώ εν μέρει και επειδή έχω την πολυτέλεια να μη χρειάζεται να περιμένω το album. Όταν εμφανίστηκε στις αρχές του μήνα, ο κύκλος μας ενθουσιάστηκε για παραπάνω από έναν λόγους. Καλλιτέχνες σαν τους ATDI λείπουν από τη ζωή μας, αυτού του είδους το punk (ναι ρε) πήγε τη μουσική μπροστά και αλίμονο, αυτή η ανάγκη δεν έχει εκλείψει. Χίλια μακάρι να είναι στο ίδιο επίπεδο και ολόκληρο το album, χίλια μακάρι να αφήσουν πάλι αντίστοιχο σημάδι. Τα ξαναλέμε στη λίστα του 2017;


19. Red Hot Chili Peppers “Go Robot”

Μα τι παίξιμο, Θεε μου. Η φρέσκια μορφή των RHCP δεν έχει αφήσει σχεδόν καθόλου χώρο για την κιθάρα, αλλά όταν έχεις τους άλλους δυο, κατά τα φαινόμενα δεν τη χρειάζεσαι. Ο Chad Smith και ο Flea παίρνουν όλη την ύπαρξη αυτού του δίσκου στις πλάτες τους και είμαι βέβαιος ότι ο Danger Mouse θα σκέφτηκε να πετάξει όλα τα synth effects του κόσμου στα σκουπίδια και να πάρει αυτούς να παίζουν σε όποια παραγωγή κάνει από δω και πέρα. Το κομμάτι είναι όσο πιο απλό γίνεται, χτίζει μια ένταση που δεν εκρήγνυται ποτέ και παρόλα αυτά, δε σου αφήνει το αίσθημα του ανικανοποίητου. Το beat πρέπει κάπου να συγχρονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς σου, δε μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.


18. Synthetic “Hollow”

Για όποιον τυχόν είχε αμφιβολία, ο Αινστάιν είχε δίκιο, ο χρόνος είναι σχετικός και αυτό εδώ το κομμάτι είναι η απόδειξη. Σε μια χρονιά (και κατά συνέπεια σε μια λίστα) όπου το metal είναι λιγότερο από ποτέ, όπου το σουηδοπρεπές μέσω Αμερικής ακόμα λιγότερο, το “Hollow” αποτελεί άγκυρα με την παράδοση. Είναι αστείο που ένα φετινό τραγούδι, από ένα ντεμπούτο album είναι ουσιαστικά η μόνη σύνδεση με μια κουλτούρα που αγαπήσαμε πολύ, όμως έχει και την ποιότητα και τη φλόγα που χρειάζεται για κάτι τέτοιο. Onwards Synthetic, πάμε για το επόμενο!


17. John Legend “I Know Better”

Τουλάχιστον 2 premium δίσκοι που εμφανίστηκαν σε όλες τις λίστες πετάχτηκαν έξω, για να χωρεσει αυτό. Δε μπορώ να είμαι σίγουρος τι περιμένει ο κόσμος από το John Legend, αλλά εγώ ξέρω ότι τις φορές που μου δίνει στιγμές, λάμπει ο κόσμος τριγύρω. Το φετινό του album είναι αρκετά φρέσκο ακόμα για να το ζυγίσουμε, αυτό το τραγούδι όμως χρειάστηκε μόνο ένα στενοχωρημένο βράδυ μου για να γίνει απαραίτητο. Δεν έχει να κάνει με ρηχό συναίσθημα ή κάποια τέτοια υπερκετιμημένη βλακεία όπως ο έρωτας, ήταν η πηγαία ειλικρίνεια της ερμηνείας ενός άντρα μπροστά από το πιάνο του που με κέρδισε. Καιρός να κερδίσει κι εσένα.


16. Every Time I Die “Two Summers”

Έχει πλάκα με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορείς να το διαβάσεις αυτό. Οι ETID είναι οι ήρωες του streetsmart post hardcore, αποκλείεται να κάνουν αποτυχημένο live και όποιος σκληρός rocker δεν είναι λοβοτομημένος μέσα σε ένα και μόνο ιδίωμα, πίνει νερό στο όνομα τους. Το “Two Summers” υπάρχει για να γκρεμίζει την εντύπωση που έχεις για αυτούς. Όχι όσον αφορά την ποιότητα, ας σοβαρευτούμε. Είναι όμως τόσο παιχνιδιάρκα cross genre, που θες να το βάζεις σε πάρτι. Πολύ μεταλλιζέ για stoner, πολύ punk για sludge, πολύ αργό για hardcore και πολύ vocal για trad metal. Πολύ θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη του Pepper Keenan, αλήθεια.


15. Gojira “Stranded”

Πάντα δεν είναι απαραίτητη λίγη heavy metal royalty; Οι Gojira πάλεψαν πολύ και επισταμένα για να φτάσουν σε αυτό το σημείο και κανείς δε μπορεί να πει ότι είναι παράλογο ότι κυριαρχούν παντού φέτος. Ναι, υπάρχουν ακόμα και σε αυτή τη λίστα θεωρητικά μεγαλύτερα ονόματα του χώρου, αλλά ας μην κοροιδευόμαστε. Από κανέναν δεν περιμένεις τόσα πολλά και ταυτόχρονα κανείς δε σου δίνει μια τέτοια υπόσχεση τόσο πειστικά όσο αυτά τα παλικάρια από τη Γαλλία. Στακάτο, βαρύ και μελετημένο metal που όσο και να αφήνει μια μουντάδα σαν συναίσθημα, είναι πολύ εύκολο να το βαφτίσεις ως λαμπρή στιγμή. Επειδή δεν είναι τίποτα λιγότερο.


14. Giraffe Tongue Orchestra “Crucifixion”

Ω, πόσα περίμενα από αυτό, δε λέγεται. Ήμουν βέβαιος ότι πάμε για θρίαμβο. “Θα γκρουβάρει ο ένας, θα ριφφάρει ο άλλος, θα λάμψει το άστρο εκείνου με το μικρόφωνο και θα σκίσουμε”. Όπως όλοι ξέρουν πλέον, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Οι Hinds/Weinman/DuVall/Pridgen φαινομενικά θα κούμπωναν όλες τις αρετές των κυρίως σχημάτων τους και αυτό έκαναν, απλά δεν υπήρχε καύσιμο για ολόκληρο album. Στο “Crucifixion” όμως, όλα λειτουργούν όπως φαντασιωθήκαμε. Ορμητικοί, έμπειροι και με το hindsight να αφήσουν όλο το χώρο του κόσμου στο λαρύγγι και το στυλ του DuVall, σώζουν τη φήμη του project, για να έχουμε να περιμένουμε κάτι κάποια άλλη μέρα.


13. Tardive Dyskinesia “Thread Of Life”

Υπάρχουν μόνο 3 απο τις φετινές και παρούσες κυκλοφορίες που θα μπορούσα να διαλέξω παραπάνω από ένα κομμάτια για αυτή τη λίστα. Το album των Tardive Dyskinesia είναι μια από αυτές. Δίσκος που ζήσαμε από κοντά τη διαδικασία της φρέσκιας κυκλοφορίας, που τους κυνηγήσαμε στα live, που ο έρωτας κρατάει ακόμα. Γιατί; Επειδή “Thread Of Life”. Από τα ελάχιστα prog σχήματα που δε χάνεις ποτέ το βασικό beat, όπερ χορεύεις την ώρα που σου ανακατώνουν τον εγκεφαλικό φλοιό. Δε μου βγάζεις από το μυαλό ότι θα έρθουν κάποτε πολύ νεότεροι μουσικογραφιάδες από μας, που θα τους μνημονεύουν σαν κλασικούς.


12. Beyonce “Daddy Lessons”

Ας μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, τι λέτε; Ορίστε λοιπόν, η κυρία Beyonce Knowles και όλα αυτά που έκανε στη μουσική χρονιά 2016. Χώθηκε σε λίστες που δε θα τη βλέπαμε ποτέ, σε κατηγορίες Grammy που φαίνεται περίεργο, σε απονομές που μέχρι πολύ λίγα χρόνια πριν, έγχρωμοι δε θα περνούσαν ούτε απέξω. Κι όμως, τα έκανε όλα αυτα. Προσωπικά, το “Daddy Lessons¨ με κέρδισε από την πρώτη φορά που το άκουσα, επειδή είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι. Δε μπορώ να παραγνωρίσω όμως και όλες τις υπόλοιπες αρετές που κρύβονται πίσω από αυτό. Και με αυτό το βίντεο, τι να πω, παραδίνομαι. Πιστέυω ότι μπορώ να δω πίσω από όλο αυτό το marketing hyper exposure και να έχω ένα τσουβάλι άμυνες, έτοιμες να ορθωθούν. Κοίτα όμως εδώ, μια μαύρη κοπέλα, μαζί με τις Dixie Chicks που τόσα σκατά έχουν φάει από τη συντηρητική Αμερική, να σπανε κομμάτια τη σκηνή των Country Music Awards. Δεν πειράζει super trend, από μένα τουλάχιστον συγχωρείσαι…


11. Killswitch Engage “Hate By Design”

Όλα είναι διαφορετικά ανάμεσα σε δικούς σου ανθρώπους. Η κριτική σκληραίνει και οι στιγμές μεγαλοφυίας σε γεμίζουν περηφάνια. Οι Killswitch νιώθω ότι είναι ακριβώς αυτό. Δικοί μας άνθρωποι. Είμαστε συνομήλικοι, οδήγησαν ένα ολόκληρο κίνημα τη στιγμή που ψάχναμε σαν γενιά τη δική μας φωνή, εκείνοι έφταναν την κορυφή όταν εμείς ήμασταν φαντάροι (θλιβερός παραλληλισμός, but true), σε κάθε περίπτωση όμως περάσαμε πολλά μαζί τους. Και τώρα είμαστε σκληροί ο ένας απέναντι στον άλλον. Αυτοί πιστεύουν ότι αρκεί να ρολάρουν το στυλ τους, εμείς τους κριτικάρουμε χωρίς έλεος. Όλες τις υπόλοιπες στιγμές τουλάχιστον, που δε μας πιάνεται η καρδιά κόμπο σε αυτό εδώ το pre-chorus όπου ο Jesse Leach δείχνει πόσο overall τραγουδιστής είναι. Ή στο τέρμα Killswitch ρεφρέν, με το ντέφι που σε κουνάει σαν παλιό rock n roll κομμάτι. Περηφάνεια. Μόνο.


10. Elvis Presley “Bridge Over Troubled Water”

Δεν ξέρω καν αν αυτό μετράει σαν cheat. Προφανώς αν αθροίσεις τα χρόνια που έχει πεθάνει (ΑΝ έχει αλήθεια πεθάνει) ο Βασιλιάς και τα χρόνια που έχουν περάσει από τη μέρα που ο Paul Simon ηχογράφησε το “Bridge…” θα καταλήξεις σε σχεδόν 3ψήφιο νούμερο, οπότε τι δουλειά έχει αυτό στη λίστα του 2016; Υπάρχει η λιγότερο και η περισσότερο προφανής απάντηση στο ερώτημα. Η λιγότερο προφανής είναι ότι αυτή η εκτέλεση από τη Royal Philharmonic Orchestra είναι ολοκαίνουρια και απλά αυτός ο μάγος της κονσόλας που τοποθέτησε τη φωνή του Elvis από πάνω αξίζει άγαλμα. Η περισσότερο προφανής είναι ότι HELLO, ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ;; Το πόσο γλυκά αποδίδεται η μουσική, το πόσο ταιριάζουν τα λυρικά έχγορδα στη σύνθεση, το πόση βελούδινη δύναμη είχε (έχει;) η φωνή του Presley είναι στα όρια του ανούσιου προς περιγραφή. Δεν χωράνε λόγια.


9. Touche Amore “Rapture”

Θα έχουμε 2-3 ευκαιρίες σε αυτή τη λίστα να πούμε ότι καλλιτεχνικά, ο σκληρός ήχος του 2016 ανήκει στο post hardcore. Δυνατοί εκπρόσωποι έδωσαν albums-τσιμεντόλιθους και οι Touche Amore παίρνουν το βραβείο μου για το single της χρονιάς. Πάντα ήταν ειλικρινείς και ακέραιοι, είχαν εμπνευσμένα πράγματα να πουν που καταλάβαινες ότι βγαίνουν από την καρδιά. Το “Rapture” συνοψίζει όλες τις αρετές τους σε ένα δυναμικό πακέτο έκφρασης που το rock ραδιόφωνο θα έπρεπε να παίζει κάθε ώρα.


8. Metallica “Halo On Fire”

Τελικά έχουμε παραπάνω από έναν ελέφαντες στο δωμάτιο. Σίγουρα θα ήταν εδω μέσα κάτι Metallica, έτσι δεν είναι; Ας το βγάλουμε από τη μέση λοιπόν. Ναι, θα ήταν. Όχι επειδή έχει το όνομα που έχει, θέλω να πιστεύω τα έχουμε ξεπεράσει αυτά. Τον ενθουσιασμό και το buzz της κυκλοφορίας όμως, δεν τον έχουμε ξεπεράσει. Το “Hardwired…” είναι πραγματικά καλό, οπότε για μια λίστα όπως αυτή, το ερώτημα ήταν ποιος θα αντιπροσωπεύσει. Είναι το “Halo On Fire” με διαφορά το πιο αξιόλογο κομμάτι εκεί μέσα; Όχι, δε νομίζω. Έχει περισσότερες λαμπρές στιγμές από το “Atlas…” ή το “Spit Out…”; Επίσης όχι. Έχει όμως, εκείνη τη ΜΙΑ στιγμή. Μπορείς να θυμηθείς την προηγούμενη φορά που θα ανυπομονούσες στο live για ένα riff-ο-σημείο καινούριου Metallica κομματιού; Ούτε εγώ μπορώ. Κάνε μαζί μου υπομονή μέχρι το 6’12»…


 

7. Cyanna Mercury “If We Were Blind”

Το νιώθω σαν ένα μεγάλο στοίχημα. Όχι τόσο ρίσκο, αλλά σαν κάτι που θέλω να δω που θα καταλήξει. Οι Cyanna Mercury έκαναν κάτι ιδιαίτερο για μενα φέτος. Το “Archetypes” είναι ένας δίσκος που ένιωσα από την αρχή, από εκείνες τις περιπτώσεις που βλέπεις το live τη σωστή στιγμή και σου ξεκλειδώνει πράγματα, που καταφέρνεις να δεις τη γενικότερη εικόνα ανάμεσα στην πολυποίκιλη φύση του. Τα είπαμε αναλυτικά για αυτό και αν επέλεξα αυτό το κομμάτι για τη λίστα, είναι επειδή λίγα πράγματα φέρνουν την ελληνική μουσική τόσο κοντά με τη διεθνή και υποθέτω είναι κάτι που μου έλειπε. Κι επειδή τόσο καιρό κρατιέμαι δημοσίως, να πω ότι θεωρώ το Σπύρο Σιδηρόπουλο τραγουδιστή παγκόσμιου βεληνεκούς, ή να συγκρατηθώ λίγο καιρό ακόμα;


6. Periphery “Marigold”

Ετούτο το κομμάτι είναι ένας από τους λόγους που η φετινή λίστα στηρίχτηκε σε tracks και όχι σε albums. Οι Periphery ακόμα ψάχνουν να βρουν αυτό το κάτι που θα κάνει όλη τη διαφορά του κόσμου, αλλά στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον δεν καταφέρνουν να το προσαρμόσουν σε ένα ολόκληρο δίσκο. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που η μηχανική της ιδιοφυίας τους έχει αναπτυχθεί στο “Marigold”. Η εισαγωγή που προετοιμάζει ότι κάτι απλωτό θα ακολουθήσει, η τσαντίλα του Spencer Sotello που φέτος φτάνει πιο κοντά σε Corey Taylor νεύρο παρά ποτέ, και όταν τα έγχορδα ανοίξουν το δρόμο για το ρεφρεν…δε χορταίνω τα layers upon layers της μελωδίας που διαχέεται. Κανείς δε ματσάρει τους Periphery όταν ρίξουν την intellectualite catchiness (φέρτε μου τα copyrights να τα σκίσω) μέσα στα ρεφρέν τους και σε ετούτο εδώ που ξεδιπλώνεται σαν πάπυρος, εγώ λυγίζω.

 


5. Billy Talent “February Winds”

Τραγούδι που μου πήρε να το λατρέψω περίπου 15 δευτερόλεπτα. Οι Billy Talent δεν είναι τίποτα μωρά, αλλά κρατάνε τη φλόγα στην ηχογράφηση με τρόπο 14χρονου. Έτσι κι εδώ, το νευρικό εισαγωγικό riff και το δεν-κρατιέμαι σπάσιμο στα drums, ήταν όλα όσα χρειαζόμουν. Και μπήκαν τα κουπλέ, μπήκαν τα τραβηγμένα στη φωνή ρεφρέν, ήρθε η καρδιά μου στη θέση της. Πως είναι μερικές φορές που ακούς μια ατμοσφαιρική αηδία, ή κάποιο pretentious post rock του κώλου, ή ένα σόλο πλήκτρα σε prog rock σχήμα και θες να φωνάξεις “ΠΑΙΞΕ ROCK N ROLL ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!”; Αυτό εννοείς.


4. 10 Code “Superman’s Cape”

Δεν είναι μυστικό, χτυπούν καρδούλες εδώ. Η ιστορία του “Superman’s Cape” και των ακουστικών μου πόρων έχει περιγραφεί αναλυτικά και νομίζω είναι ξεκάθαρο. Για την προσωπική μου στρουκτουραλιστική θεώρηση περί rock n roll, μάλλον το σωστότερο τραγούδι του 2016, από όλα όσα άκουσα. Δε θέλω τίποτα περισσότερο, αυτή είναι η δόση μου. Όταν θα γίνω πανίσχυρος mogul της δισκογραφίας και θέλετε να με καλοπιάσετε για να σας υπογράψω συμβόλαιο, τέτοιο κομμάτι να μου φέρετε. #ρεφρέν_για_σεμινάριο.


3. Sturgill Simpson “Call To Arms”

Αυτό που κάνει ο Sturgill είναι μαγικό και εντελώς απλό ταυτόχρονα. Έχει βάλει κάτω από την ομπρέλα των 2 τελευταίων albums του τόσο πολύ και τόσο διαφορετικό κόσμο, που ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν καταφέρει. Και το έκανε αυτό παίζοντας απλά τα τραγούδια του. Ακούγεται τιποτένιο, αλλά όσοι νιώθουν τη μουσική, καταλαβαίνουν ότι δεν είναι. Όχι την country μουσική, όχι το southern rock, όχι το neo folk, τίποτα από όλα αυτά. Τη Μουσική. Αυτό που βάζεις 5-6 τύπους πάνω σε μια σκηνή και αδυνατείς να μείνεις ακίνητος. Η βαθύτερη ουσία των λεγομένων του Sturgill είναι σε αυτή τη φάση δευτερεύουσα, όπως και ο χαρακτήρας και οι ενδεχόμενες φετινές Grammy βραβεύσεις τους. Αυτό που έχει σημασία είναι το τι θα κάνει το κορμί σου, ακούγοντας ετούτη την εκτέλεση του “Call To Arms”. Σαν να σε βλέπω μπροστά μου είναι…


2. Ghost “Square Hammer”

Θα έρθει μια εποχή, που θα γράφονται διατριβές πάνω στους Ghost. Όχι επειδή άλλαξαν τη μουσική, ή επειδή έφεραν κάτι καινούριο. Το μεγαλύτερο προσόν αυτών των παιδιών είναι ότι έπαιζαν πάντα τόσο μα τόσο καλή μουσική, χωρίς να τουμπάρουν τους κανόνες. Όταν η ενδεχόμενη ιδιοφυία σου, σε φέρει σε θέση να δημιουργήσεις κάτι που δεν έχει προηγούμενο, είναι εύκολο να αφήσεις το σημάδι σου. Αυτοί παίζουν παλιά μουσική, σε ένα κοινό κορεσμένο, με ξεφτισμένους marketing κανόνες και μηδενική αγοραστική δύναμη. Και που να με πάρει ο διάολος (ε, προφανώς) το κάνουν αξιομνημόνευτα και ανάλαφρα. Ο ορισμός του hook τραγουδιού, από ενα EP που ακολούθησε ένα ακόμα περισσότερο εθιστικό album και τρομάζω στη σκέψη του τι είδους καταστροφή θα μας πλασάρουν το 2017. Are you ready to swear right here right now, before the devil?


1. Letlive “Good Mourning, America”

Ας ανοίξουμε τα χαρτιά μας. Αν έπρεπε να κάνω λίστα best 2016 με μία μόνο καταχώρηση, θα ήταν αυτό. Είτε για album, είτε για track, ακόμα κι αν δεν ήταν το συγκεκριμένο, οι Letlive στο φετινό τους δίσκο έχουν εύκολα άλλα 4 που θα μπορούσαν να πάρουν αυτή τη μια και μοναδική θέση. Μακριά από όλες τις προηγούμενες δουλειές τους (τουλάχιστον σε ήχο, η αντίληψη παραμένει ξυράφι) και με σκοπό να μπολιαστεί με την σημερινή κοινωνία, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει λιγότερο σκισμένο post hardcore, κάποια πράγματα είναι σημαντικότερα από άλλα. Μιλάει για την εποχή του, έχει την οπτική που θα είχε οποιοσδήποτε καλός άνθρωπος και δε μοιάζει με τίποτα άλλο που βγήκε φέτος. Αν θυμίζει κάτι αυτό το χτίσιμο έντασης, είναι μόνο τους Refused και ποιος είναι τόσο μίζερος που θα βγει και θα πει ότι είναι κακό πράγμα;

Κυρίες και κύριοι, το album της χρονιάς 2016.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s