Allochiria in flight – Ένα review του “Throes” στα 10,000 πόδια

allochiria-cover

Η συνεννόηση είχε γίνει λίγο καιρό πριν.

Η Ειρήνη, το φορτισμένο πηνίο ενέργειας πίσω από το μικρόφωνο των ηρώων του underground που ακούν στο όνομα Allochiria είχε πρόθυμα κανονίσει να λάβω ένα email από την Art Of Propaganda με το ακυκλοφόρητο ακόμα δεύτερο album τους με τίτλο “Throes” και δε ντρέπομαι να ομολογήσω ότι μετρούσα τις μέρες. Το “Omonoia” ντεμπούτο είχε αφήσει τεράστιο σημάδι στη σκηνή και ο οποιοσδήποτε λογικός φαν του ήχου αυτού ένιωθε ότι το αποτύπωμα τους δεν είχε ολοκληρώσει την πορεία του ακόμα.

Το εν λόγω email έφτασε ένα απόγευμα και ήταν ευτυχής συγκυρία ότι την επόμενη μέρα είχα μια πολύ πρωινή     πτήση. Αν εξαιρέσει κανείς το φαγητό της British Airways, τα πάντα είναι καλύτερα πάνω σε ένα αεροπλάνο και το κατάλληλο soundtrack είναι ιδιαιτέρως σημαντικός παράγοντας. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να ισχύει για όλα τα πράγματα στη ζωή;

Φιλοσοaeroφικό παραλήρημα τέλος, fast forward σε μια χαμηλοτάβανη αίθουσα αναμονής βροχερού και ομιχλώδους αεροδρομίου. Έξω είναι ακόμα νύχτα και σκέφτομαι να περιμένω να επιβιβαστώ πρώτα και μετά να πατήσω το play. Ένας ηλίθιος συνεπιβάτης μου όμως έχει άλλη γνώμη καθώς γκρινιάζει για μια ασήμαντη σαχλαμάρα και δε μπορώ να τον ακούω. Κοιτάζω με απάθεια την αδιάφορη ουρά των αδιάφορων ανθρώπων και ο εσωτερικός δυναμισμός του “Thrust” με βοηθά να απομονωθώ.

Η ουρά προχωρά αργά, αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Αβίαστα συντονίζομαι με το επιτακτικό beat του “Little Defeats, Tiny Victories”, σε βαθμό που δυσαρεστούμαι όταν τελικά έρχεται η ώρα να μπω και να βρω τη θέση μου, οπότε και αποφασίζω να κάνω ένα διάλειμμα από την ακρόαση, καιγόμουν να ακούσω τι γίνεται παρακάτω.

aero2Έρχεται όμως η στιγμή που περίμενα. Έχω μια θεωρία (που τη σκέφτηκα όταν έκλεινα τη ζώνη μου) που λέει ότι οποιαδήποτε μουσική ακούγεται καλύτερα την ώρα της απογείωσης. Σήμερα όμως είναι μάλλον το θαύμα της αεροπλοΐας που ωφελείται από το “Counting Fives”. Οι ρόδες ξεκολλάνε την ώρα που το στακάτο δεύτερο μέρος ξεδιπλώνεται και νιώθω ότι το θαύμα της πτήσης είναι λίγο λαμπερότερο από ότι ήταν. Οι απλωμένες φωνές δίνουν το στίγμα αυτού του album που ενώ οι post-οτιδήποτε ατμόσφαιρες είναι το DNA του, δεν πλατειάζει και δεν κάνει κοιλιά σε κανένα σημείο.

Θα ήθελε ο punk rock εαυτός μου περισσότερα bits μουσικής και συχνότερη παρουσία φωνής; Η ενστικτώδης παρόρμηση πάει να πει πως «ναι», αλλά ξέρεις τι; Γάμα το, όχι. Δεν είναι αυτό που θέλω στ’ αλήθεια. Θέλω το buzz του live show. Χρειάζομαι αυτό το reverb στο στομάχι μου. Και φώτα. Πολλά φώτα, πάνω από πολύ θόρυβο.

Η δεύτερη ακρόαση που καλύπτει το υπόλοιπο της πτήσης είναι πολύ πιο εύκολη για μένα. Δεν ψάχνω να εξηγήσω και να καταλάβω. Είμαι απλά ένας τύπος, πάνω από τα σύννεφα, με ένα εξαίρετο album μιας λαμπρής underground μπάντας για πρώτη φορά στα ακουστικά μου. Κανείς δεν είναι τόσο τυχερός…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s