Ο ιντερνετόμπατσος και η μυρωδιά του θανάτου

o-loukianos-kilaidonis-kai-to-parti-pou-teleiwse-gia-panta_2-w_lΔυστυχώς για την τέχνη και ευτυχως για τη μοντέρνα κοινωνική ζύμωση που αποτελούν τα σχόλια στο internet, οι τελευταίοι 20 μήνες έχουν δώσει σε εμάς τους μουσικόφιλους ουκ ολίγους λόγους για να δείξουμε το ποιόν μας. Οι κακεντρέχειες, οι λατρείες και τα κοντά φιτίλια μερικών βρήκαν ευκαιρίες να βγουν στην επιφάνεια, κάθε μια απο τις φορές που κάποιος αγαπημένος μουσικός αποδημούσε εις Κύριον.

Τα νέα για το θάνατο του Λουκιανού Κηλαηδόνη δε με άφησαν αδιάφορο προσωπικά και δε θα επεκτεθώ σε αυτό, νομίζω δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αυτό που ενδιαφέρει εμένα όμως, είναι το πως λειτουργεί αυτός ο χείμαρρος αντιπαράθεσης και πως μανιφεστάρει την ύπαρξή της αυτή η έμφυτη προδιάθεση για σύγκρουση που εξαπολύεται πίσω από τις οθόνες και τα πληκτρολόγια.

Ευτυχώς για μένα, αυτή τη φορά δε θα χρειαστεί να πω πολλά. Αποφάσισα να δώσω ένα λίγο ψηλότερο βήμα στον συμπολεμιστή Βαγγέλη Ανανίδη (αλήθεια, θεωρείται υψηλότερο βήμα ένα μπλοκγπόστ από ότι ένα facebook status;) αναδημοσιεύοντας εδώ μια σημερινή του ανάρτηση:


Λοιπόν, εσύ, ο «από πότε ακούγατε Κηλαηδόνη,Κοέν,Μπόουι κ.ο.κ.», βγάλε κατ’αρχάς τη στολή του ιντερνετόμπατσου. Είσαι βλάκας. Και είσαι βλάκας για πολλούς λόγους.

Πρώτον γιατί θεωρείς πως μπορείς να έχεις ολοκληρωμένη εικόνα για τις μουσικές ή εν γένει καλλιτεχνικές καταβολές κάποιου. Βέβαια ακόμα και αν μπορείς όντως να έχεις αυτήν την εικόνα και την χρησιμοποιείς σαν μοναδικό κριτήριο για να ζυγίσεις αν κάποιος δικαιούται μερίδιο στον θρήνο, συνεχίζεις να είσαι βλάκας. Είτε ήταν ένα τραγούδι που έπαιξε τυχαία στο ραδιόφωνο μια συγκεκριμένη στιγμή, είτε μια ολόκληρη δισκογραφία σε βάθος χρόνων, το πως, το γιατί και το κατά πόσο συνδέθηκε κάποιος με κάτι, δεν το αποφασίζεις για κανέναν γαμημένο λόγο εσύ.

Αυτός πάλι που σε ενοχλεί επειδή δεν συνδέθηκε ποτέ με το έργο του θανόντος και επ’ ευκαιρία συμμετέχει σε όλο αυτό, σκέψου πως ίσως να κρατήσει κάτι μέσα του. Σύμφωνοι πως δεν είναι η καλύτερη συγκυρία αλλά ένα έργο εκ φύσεως υπερβαίνει (ή έστω προσπαθεί να υπερβεί) σε διάρκεια τη ζωή του δημιουργού του. Και αυτό ενδεχομένως και να το ήξερε αλλά και να ήταν γι’αυτόν ένα ακόμα κίνητρο για να απευθύνει το έργο του εκεί έξω.

Τέλος, αν ενοχλείσαι ακόμα και με την κατάθεση της προσωπικής ιστορίας του καθένα σε σχέση με την δουλειά του ανθρώπου που έφυγε, σημαίνει πως παρακάμπτεις ή δεν κατάλαβες ποτέ κάτι βασικό: Η τέχνη, ως επί το πλείστον, είναι μια υπόθεση εντελώς προσωπική. Και ακριβώς στο ότι είναι εντελώς προσωπική ενώ την ίδια ώρα γεννά την δυνατότητα συναισθηματικού συντονισμού έγκειται και η σπουδαιότητα της.

Γι’αυτό ξεκόλλα. Γιατί γίνεσαι βλάκας και επικίνδυνος.


 

Αυτά, είχε να πει εκείνος.

Εγώ, θα μείνω σε αυτό:

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s