The alt attack of the 2010’s

10329065_684969588234403_7442324956059588803_n

Θυμάμαι μια ωραία εποχή που το πρόθεμα «alt-» πριν από οτιδήποτε, έκανε πιο cool αυτό που θα ακολουθούσε. Είτε μουσική, είτε μόδα, είτε πολιτική, η alternative οπτική ήταν ενδεικτική μιας βελτιωμένης εικόνας. Ενός upgrade που ερχόταν σαν φυσική εξέλιξη αφού πρώτα είχαμε αφομοιώσει στο 100% το βασικό προιόν.

Αυτό ήταν τουλάχιστον μέχρι η χρυσή εποχή της διαστρέβλωσης των πάντων ξημερώσει πάνω μας και καταλήξει το «alt-» να είναι βρισιά. Από τους μπαστουνόβλαχους καταπιεστές της αμερικάνικης alt-right, μέχρι τους καταναγκαστικούς vegans, το αληθινό νόημα του alternative-οτιδήποτε έχασε την 90ς ταυτότητά του και έγινε εννοιολογικό λάστιχο στα χέρια ανάξιων.

Αυτό όμως σταματάει εδώ. Δε θα τους αφήσουμε να μας το πάρουν και δεν είμαι ο μόνος που το λέει αυτό. Η μουσική θα είναι ο πολιορκητικός μας κριός για άλλη μια φορά και μέσα από το σαρωτικό 90s revival που έχει πλημμυρίσει τον πλανήτη (και έχει στιβαρούς εκπροσώπους στο εγχώριο rock n roll, όπως αυτό, όπως εκείνο το άλλο και σίγουρα σαν και τούτο) θα ξαναστήσουμε τη σημαία του «true» στο βράχο της δικής μας Ίβο Τζίμα, με τη βοήθεια 3 δυνατών διεθνών παικτών.

Η πρόοδος, ο νεωτερισμός και η πρωτοτυπία ας αράξουν τα κυβικά τους για την ώρα, τώρα παίζουν οι αληθινοί άντρες…

 

1. Η flex δυναμική των Brutus

Το δεύτερο πράγμα που σκέφτομαι κάθε φορά που μου έρχονται αυτοί οι Βέλγοι στο μυαλό είναι τό πόσο θα πρέπει να παλεύουν κάθε μέρα να φτάσει ο κόσμος σε αυτούς, καθώς υπάρχουν τουλάχιστον άλλες 3 μπάντες ενεργές αυτή τη στιγμή με το ίδιο (όχι και απάυγασμα εμπνεύσεως, ας το παραδεχτούμε) όνομα εκεί έξω. Λίγη σημασία όμως έχει, καθώς το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το πόσο έλαμψε το δωμάτιο την πρώτη φορά που έπαιξε το «All Along» video. Δύσκολα μένει κανείς ασυγκίνητος από τον τρόπο που η Stefanie κλέβει την παράσταση drummάροντας και τραγουδώντας (είπαμε, οι αληθινοί άντρες…) αλλά και με τον εμφατικό τρόπο που επιβεβαιώνεται η μαγεία των power trios στο rock n roll.

 

 

2. Η καλοστεκούμενη σκοτεινιά των Dool

Δεύτερο χτύπημα της κεντρικής Ευρώπης, ευτυχώς πολύ μακριά από τις συνήθεις Ολλανδικές μουσικές επιδόσεις. Ούτε ετούτοι άφησαν την επιλογή ονόματος να τους στερέψει τη δεξαμενή έμπνευσης (what’s wrong with you people?) και ευτυχώς για μας την ξόδεψαν όλη στη μουσική. Πιο σκοτεινοί και intellectual, χτύπησαν μια χορδή στα παιδιά που αγάπησαν τους Ride και το Lanegan, ή τουλάχιστον στο Λεωνίδα Αρβανίτη και αυτά τα πράγματα είναι ταυτόσημα. Περιπέτεια και ενδοσκοπική διάθεση, με φασαριόζικο attitude.

 

 

3. Οι σημαιοφόροι Crusades και το άρωμα του κλασικού

Πάντα χρειάζεσαι ένα λαοφιλές crowdpleaser  για κλείσιμο, έτσι δεν είναι; Όχι ότι το φινάλε μας μετράει αρένες από φανς, άλλωστε Καναδοί είναι, νομίζω αυτό είναι παράνομο στη χώρα τους. Αλλά κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτό που παίζουν είναι αυτό που πρέπει, στη δόση που πρέπει, στο metal level που χρειάζεται, αλλά που ξέρει πότε να στρίψει από αυτό ακριβώς τη στιγμή που πάει να γίνει passé. Η έννοια του alternative που λέγαμε στην αρχή; Ορίστε, εδώ είμαστε. Έμπνευση κι διάθεση να το δεις αλλιώς το πράγμα και πως είναι δυνατόν να χάσεις με τέτοια συνταγή;

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s