Kendrick Lamar vs Run The Jewels – Ένας θρόνος για δυο βασιλιάδες

killer-mike-kendrick-lamar-glasses-maloneΑν στους πρωτοπόρους της jazz άνηκαν τα 50‘s, αν το κλασικό rock έχει ιδιοκτησία του τα 70’s και αν τα 80‘s είναι δικαιωματικά χωράφι του ατόφιου heavy metal, τότε τα 2010’s θα πρέπει να είναι η δεκαετία του hip hop. Μπορεί να έκανε πρωτοσέλιδα και να απλώθηκε στην Αμερική πρώτη φορά το ’87-’88 με τους N.W.A., και να γέννησε superstars και χρήμα με τη gangsta μετάλλαξη των 90’s, όμως αυτό που συμβαίνει στη δεκαετία που διανύουμε δεν έχει προηγούμενο.

Οι εποχές του ακατάσχετου κομπασμού για το χρήμα, τα κοσμήματα, τις γυναίκες και ο macho ανταγωνισμός των επίδοξων συμμοριτών έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε μια γενιά σκεπτόμενων καλλιτεχνών, που δεν αρκούνται σε αυτά. Μπορεί να προέρχονται από τις ίδιες φτωχογειτονιές και αναπόφευκτα θα βρίσκουμε κοινά στον τρόπο έκφρασης με τους ήρωες της προηγούμενης φρουράς, δείχνουν όμως όλο και περισσότερο να αντιλαμβάνονται ότι τα κοινωνικά προβλήματα, οι στρεβλές κρατικές δομές και ο ριζωμένος ρατσισμός είναι τα θέματα που πραγματικά έχουν θέση στους στίχους τους.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, από την πρώτη στιγμή εμφανίστηκαν αξιόλογοι rap καλλιτέχνες που είχαν ως προτεραιότητα την καθημερινή ζωή των μειονοτήτων και όλους τους λόγους για τους οποίους το Civil Rights Act του 1964 είναι ένα νομοσχέδιο που εν πολλοίς δεν εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα. Μέχρι τώρα όμως αυτοί ήταν ένα πρακλάδι της συνολικής σκηνής του hip hop, ενώ τις μέρες που ζούμε είναι χωρίς αμφιβολία οι superstars που διευρύνουν τα όρια του ιδιώματος.

Υψηλές πωλήσεις, ηγεμονικά συμβόλαια, άρθρα ανάλυσης σε mainstream media, παγκόσμιες περιοδείες, πολιτικό στίγμα και άνευ προηγουμένου αποδοχή της καλλιτεχνικής τους αξίας, είναι μερικά μόνο από τα κοσμήματα του στέμματος των σημερινών ηγετών του hip hop, που έχουν την ικανότητα, το λεξιλόγιο, τις τεχνικές γνώσεις και τη νοητική οξύτητα να φέρνουν την άλλοτε μουσική των γκέτο της Αμερικής στα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου ως ένα αιχμηρό δείγμα μοντέρνας τέχνης του 21ου αιώνα.

Δυιλίζοντας το όλο αυτό στη χρονιά που διανύουμε, είναι αναπόφευκτο να σταθούμε στους 2 hip hop δίσκους που “ανταγωνίζονται” για την πρωτοκαθεδρία σε κάτι τόσο σημαντικό και δημοφιλές.

140822-run-the-jewelsΟι Run The Jewels από την Ατλάντα, προηγούνται εδώ χρονολογικά και μόνο. Το “3” album του group των Killer Mike και El-P τεχνικά ανήκει στο 2016 καθώς το μοίρασαν δωρεάν στο διαδίκτυο την ημέρα των περασμένων Χριστουγέννων, χωρίς καμία προειδοποίηση. Αυτό δεν εμπόδισε ούτε στο ελάχιστο τη φυσική κυκλοφορία σε cd, lp και κασέτα που ήρθε στις αρχέςτου 2017 να σημειώσει υψηλές πωλήσεις από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας. Φαίνεται αδιανόητο, κι όμως εξηγείται με τον πιο απλό τρόπο. Είναι κάτι τόσο καλό, που πάρα πολύς κόσμος ήθελε να το έχει. Και καθόλου άδικα, καθώς το μπασαρισμένο, μυώδες και φωνητικά τεχνικό album συνέχισε την πορεία που είχαν χαράξει μέχρι τώρα και δυστυχώς η κοινωνικοπολιτική αναταραχή που επικρατεί στην Αμερική τα τελευταία χρόνια παρέχει αφειδώς στιχουργικό υλικό. Συχνότατα αναφερόμενοι ως civil rights activists, με παρουσία σε τηλεοπτικά panels συζητήσεων είτε για αστυνομική βία, είτε για κοινωνική ανισότητα και με μια φλογερή καμπάνια υποστήριξης του Bernie Sanders κατά την περσινή προεκλογική περίοδο, στηρίζουν το έργο με το λόγο τους και όλο αυτό δένεται σε ακόμα ένα album ποιοτικού rap, καταδικασμένου να πρωταγωνιστήσει.


kendrick_lamar_reebok_promo_1Αν πούμε ότι ο Kendrick Lamar απολαμβάνει βασιλικό status, θα λέμε τη μισή αλήθεια. Αυτό το παιδί από το Compton έχει καταφέρει στα τελευταία 7 χρόνια να θεωρείται χωρίς καμία διάθεση υπερβολής, ένας από τους 3 κορυφαίους rappers στην ιστορία. Αν δε, μιλήσουμε για το 2017, ενδεχομένως ο Πάπας της Ρώμης να μην έχει τόσο αφοσιωμένο ποίμνιο. Τρία χρόνια πριν, ήταν ένας αξιόλογος στιχουργός και ικανός performer, φρέσκος και δυναμικός. Η κυκλοφορία του “To Pimp A Butterfly” album το 2015 άλλαξε τα πάντα, τόσο για τον ίδιο, όσο και για ολόκληρο το ιδίωμα. Οι μετρήσεις για χρυσά και πλατινένια albums αποδείχτηκαν διεκπεραιωτικές υποθέσεις, οι βραβεύσεις από τον μουσικό Τύπο έδειχναν να μην τελειώνουν ποτέ, το φλερτ με τη free jazz έδωσε έναν αέρα εμπνευσμένης ανωτερότητας, το “Alright” έγινε το soundtrack του Black Lives Matter κινήματος και ο Barack Obama δεν είχε κάνεναν ενδοιασμό να δηλώσει ότι το “How Much A Dollar Cost” ήταν το αγαπημένο του τραγούδι για εκείνη τη χρονιά. Και όλο αυτό δεν είναι κάτι που θα σταματήσει έτσι εύκολα. Το ολοκαίνουριο “DAMN.” album κυκλοφόρησε στα μέσα Απριλίου, μέσα σε σαρωτική παγκόσμια αποδοχή και ακόμα δεν έχουμε δει που θα φτασει. Το στυλ του είναι διαφορετικό, ακόμα πιο εσωτερικό και συναισθματικά εύθραυστο, οι συμμετοχές των U2 και Rihanna είναι ηχηρές και ουσιώδεις, το κομμάτι “DNA.” δεν αφήνει τις πρόσφατες επιθέσεις του καναλιού FOX εναντίον του αναπάντητες (πως θα μπορούσε άλλωστε, όταν σχολιαστής του συντηρητικού δικτύου δήλωνε ότι το hip hop έκανε περισσότερο κακό στη μαύρη κοινότητα παρά καλό, επειδή τους ριζοσπαστικοποίησε ενάντια στο καθεστώς) και όταν όλο αυτό συγκλίνει σε σαρωτικές ζωντανές εμφανίσεις όπως αυτή στο πρόσφατο Coachella Festival, ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι δεν υπάρχει αρκετά ψηλός θρόνος για αυτόν;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s