Το πρώτο demo του G.R.A.F.I.A.S. επανακυκλοφορεί με το ελληνικό Metal Hammer

18361600_10212866354923374_1883493048_nΤα μηνύματα άρχισαν να έρχονται από νωρίς. Διάφοροι φίλοι και γνωστοί έσπευσαν να επικοινωνήσουν σε μια κατά τα άλλα απολύτως φυσιολογική Παρασκευή και μάλιστα άνθρωποι από τους οποίους δε θα περίμενα να ασχοληθούν με το Metal Hammer αυτού του μήνα. Ο λόγος ήταν το Blast From The Past, μια στήλη του περιοδικού όπου εμφανίζονται γράμματα αναγνωστών από το μακρινό παρελθόν, με σκοπό (υποθέτω) τη διασκέδαση αλλά και την πάντα χρήσιμη, ψύχραιμη ματιά σε εποχές πολύ διαφορετικές από τη σημερινή.

Στο τεύχος που κυκλοφορεί τώρα λοιπόν  (και που όλοι θα έπρεπε να πάρετε, έχει μια συνέντευξη του Δημήτρη Τσούνταρου με τους φοβερούς Brutus, και ένα ιδιαιτέρως γουστόζικο review του Μιχάλη Κριμπογιάννη στο «Emperor Of Sand» των Mastodon), υπάρχει ένα γράμμα από την αφεντιά μου στα πλαίσια της στήλης που αναφέραμε, το οποίο έσπευδε να υπερασπιστεί τον Blaze Bayley από τη μήνιν κάποιων haters (δεν τους λέγαμε έτσι το 1998), με πάθος και αυταπάρνηση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ήταν η χρονιά που οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν το «Virtual XI». Το δεύτερο τους δίσκο με τον Bayley στο μικρόφωνο και αναμενόταν να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά που έκαιγε τους butthurt οπαδούς οι οποίοι δεν είχαν ξεπεράσει τη φυγή του Bruce Dickinson. Ήταν μια εποχή που ο οχετός μίσους για το υπεραγαπημένο συγκρότημα των Ελλήνων metalheads ξεχείλιζε και τίποτα δεν έδειχνε να μετριάζει την αναστάτωση που είχε προκαλέσει το «The X Factor» του 1995, ένα album που είχε καρφιτσωμένα στο πέτο του μερικά ενθουσιώδη 10άρια από σημαίνοντα μέλη του περιοδικού, fyi. Δεν είναι όμως αυτό το σημαντικότερο γεγονός του 1998.

Αυτό που ειχε πραγματικά σημασία ήταν ότι τότε, ήμασταν 18 χρονών. Θυμάσαι πως ήταν εκείνα τα χρόνια, έτσι δεν είναι; Είσαι ανίκητος, δε φοβάσαι τίποτα, όλος ο κόσμος είναι στα πόδια σου. Και έρχεται ένα τεύχος του Metal Hammer να σου αναστατώσει την ύπαρξη. Ενόψει της κυκλοφορίας του νέου Iron Maiden δίσκου, το αγαπημένο και τόσο σημαντικό για εμάς περιοδικό (που ήταν, είναι και πάντα θα είναι έτσι, άσχετα αν κατά καιρούς οι αλήθειες πληγώνουν) κάνει ένα διαγωνισμό, ώστε μερικοί αναγνώστες να ακούσουν το album πριν κυκλοφορήσει και να γράψουν μια κριτική που θα δημοσιευόταν.

Μιλάμε για ΜΕΓΑΛΗ υπόθεση.

Προ-ίντερνετ, θα ακούσεις ολοκαίνουριο Maiden δίσκο πριν από όλους τους φίλους σου, θα γράψεις τη δική σου γνώμη και θα τη διαβάσουν ΟΛΟΙ. Για ανθρώπους σαν κι εμάς, σε μια εποχή χωρίς προσβάσιμη πλατφόρμα για την αποψάρα του καθενός, η ζωή δύσκολα θα μπορούσε να γίνει καλύτερη. Ο διαγωνισμός είχε 2-3 ερωτήσεις γνώσεων (αν θυμάμαι καλά – και χωρίς google search αυτό είχε νόημα) και έπρεπε να γράψουμε και μερικές σειρές για ποιο λόγο μας ενδιαφέρει ένα νέο Iron Maiden album. Δε θυμάμαι ούτε μια λέξη από αυτες που έβαλα σε εκείνο το κενό, αλλά προφανώς ήταν οι σωστές καθώς ήμουν μέσα σε εκείνο το group των φαινομενικά ημίθεων που πήγαν στα (τεράστια, ή έτσι μου φαίνονταν) γραφεία της EΜΙ στη Μεσογείων και άκουσαν το «Virtual XI» από ένα ζευγάρι (τεράστια, ή έτσι μου φαίνονταν) ηχεία. Γύρω από ένα τραπέζι, 2 back to back ακροάσεις, ένα κομμάτι χαρτί, review επιτόπου και αυτό ήταν όλο.

Τότε δεν το έβλεπα έτσι, σήμερα όμως μπορώ να καταλάβω ότι με τόση αδρεναλίνη και ενθουσιασμό, η ουσία της δισκοκριτικής ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Στοιχηματίζω ότι όλοι εκεί μέσα, μια σχετική στύση την είχαμε, καθόλη τη διάρκεια. Εντελώς φυσιολογικά λοιπόν, τα reviews ήταν άστοχα, το συντακτικό had left the building και κυρίως όλα φαίνονταν απείρως καλύτερα από ότι ήταν. Τα δεκάρια έπεσαν βροχή, οι ανύπαρκτες αξιοπιστίες μας αμαυρώθηκαν (ακόμα και 20 χρόνια μετά, είμαι ζωντανό παράδειγμα), οι Iron Maiden καταχώρησαν έναν από τους πλέον αποτυχημένους δίσκους τους και προσωπικά δε θα άλλαζα ούτε μια στιγμή.

Στο αναμενόμενο backlash όλου αυτού (είπαμε, ήταν μεγάλη υπόθεση) εμφανίστηκε ένα γράμμα στο περιοδικό από δύο τραχανοπλαγιάδες metalheads που όχι μόνο λοιδορούσαν το δίσκο αλλά με κάποια φράση που δε μπορώ να θυμηθώ τώρα, μου την έμπαιναν προσωπικά. Ανέφεραν κοροιδευτικά κάτι που είχα ξεκάθαρα γράψει εγώ. 18χρονος, θερμόαιμος και κυρίως απροπόνητος στο τρολάρισμα, τσίμπησα σαν το ψάρι και σήκωσα το γάντι.

Το αποτέλεσμα, είναι το περιεχόμενο του Blast From The Past, αυτό το άγουρο μονόστηλο που βλεπετε εδώ δίπλα. Αν το αρχικό review ήταν ο πυροβολισμός της εκκίνησης, ετούτο το γράμμα είναι (σύμφωνα με τον καλύτερο μου φίλο) το πρώτο demo της πορείας του G.R.A.F.I.A.S. και υποθέτω είναι τόσο τραχύ, εφηβικό και ασυγκράτητα άτεχνο όπως η κάθε πρώτη ηχογράφηση που (δε) σέβεται τον εαυτό της. Μια awkwardly ευχάριστη βουτιά στο κρυφό μας παρελθόν, από εκείνες που μόνο το Metal Hammer μπορεί να προσφέρει.

Όσο για το hindsight όλου αυτού; Φυσικά και το «Virtual XI» δεν άξιζε το 10αρι, είσαι τρελός; Φυσικά και παραλίγο να βουλιάξουν για πάντα την περίοδο 1995-1999 και ευτυχώς για όλους μας έριξαν τους εγωισμούς και τα βρήκαν Harris/Dickinson ώστε να απολαμβάνουμε τους Maiden πλέον μεγαλύτερους και πιο glamorous από ποτέ. Ταυτόχρονα βέβαια, υπάρχουν κάμποσα αξιομνημόνευτα πράγματα να κρατήσουμε από εκείνα τα χρόνια τους, ο Blaze Bayley είναι από τα πιο τίμια παλικάρια της πιάτσας και είναι χωρίς καμία αμφιβολία ο τελευταίος που φταίει στο οτιδήποτε και αν διαφωνεί κανείς ότι το παρόν είναι η εποχη της ρεαλιστικής ακμής των Iron Maiden…bring it on ρε μαλάκα hater!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s