O Trombone Shorty είναι η ζωντανή ιστορία της Νέας Ορλεάνης

kkirkley-26Είναι το στοίχημα που πολλοί προσπαθούν να κερδίσουν και ελάχιστοι τα καταφέρνουν. Πως μπορείς να υπηρετείς ένα από τα παλαιότερα είδη μουσικής και ταυτόχρονα να παραμένεις φρέσκος και επίκαιρος;

Ο Troy Andrews δίνει αυτή τη μάχη, όλη την καλλιτεχνική του ζωή. Μπορεί εκ πρώτης να μη φαίνεται σαν κάποια μακροχρόνια πάλη, καθώς είναι 31 ετών φέτος, αν όμως συνυπολογίσουμε ότι η “καριέρα” του ξεκίνησε στο New Orleans Jazz Fest του 1992, όταν ο Bo Diddley ανέβασε στη σκηνή ένα 6χρονο πιτσιρίκι που δε σταματούσε να κάνει φασαρία με το (μεγαλύτερο από αυτό) τρομπόνι του, ο χρόνος αποκτά διαφορετικό νόημα.

Από τότε και μετά, ο μπασμένος τυπάκος με το τρομπόνι του (εξ’ου και Trombone Shorty) σε σταμάτησε να αλωνίζει τους δρόμους και τις αίθουσες της πόλης του και καθώς η Νέα Ορλεάνη ήταν τόσο η δική του γενέτειρα όσο και της jazz, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να δεθούν οι μοίρες τους. Έκτοτε, ο ήρωας μας μετράει 7 albums σαν bandleader και διψήφιο αριθμό συμμετοχών σε δίσκους άλλων, αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις, μια κομικ βιογραφία, cameos σε τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ, και θεωρείται χωρίς ίχνος αμφιβολίας, η πιο χαρακτηριστική μουσική φιγούρα της Νέας Ορλεάνης από όσους δεν παίρνουν χάπια για την αρτηριακή πίεση.

Φέτος, η καριέρα του πήρε μια σημαντική στροφή καθώς μεταπήδησε από τη Verve στη Blue Note και σίγουρα έπρεπε να ανταποκριθεί στο ειδικό βάρος που φέρει το μπλε λόγότυπο της θρυλικής jazz δισκογραφικής. Το όχημα για να συμβεί αυτό κυκλοφόρησε λίγες μέρες πριν, έχει τον τίτλο “Parking Lot Symphony” και προς μεγάλη μου ικανοποίηση κρατάει εκείνη τη μοναδική ισορροπία μεταξύ των old school jazz πνευστών με τα μακρόσυρτα solos και το groovy beat, και της μοντέρνας προσέγγισης στα φωνητικά, τις σφιχτοδεμένες δομές τραγουδιών και τους απαραίτητους αφηγηματικούς στίχους. Αν θα ήθελα να συνοψίσω το ύφος του Shorty σε μια πρόταση θα έλεγα ότι είναι κάτι που αποκλείεται μεν ηχητικά να έβγαινε το 1970, αλλά είναι απόλυτα αναγνωρίσιμο δε σαν μουσική αυής της πόλης.

Είναι χαρακτηριστικό της Νέας Ορλεάνης να δένει πράγματα που φαινομενικά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους και αυτό να έχει ένα χορευτικό αποτέλεσμα, αρκεί να ξέρεις να συνδυάσεις τα κατάλληλα υλικά. Σε αυτό το album για παράδειγμα, χρειάστηκαν δυο μοντέρνες και γουστόζικες διασκευές (στο “Here Come The Girls” του Allen Toussaint και στο “It Ain’t No Use” των Meters) και κάμποσα φρέσκα και πιασάρικα τραγούδια (προσωπικά ξεχωρίζω τα “Where It At?” και “Dirty Water”) για να φτάσει στα χέρια μας ένας δίσκος ταυτόχρονα ουσιώδης και ανάλαφρος.

Τίποτα λιγότερο από ότι θα περιμέναμε από τη σπουδαιότερη πόλη του αμερικάνικου νότου δηλαδή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s