Έχω χάσει την πίστη μου στο metal. Όχι όμως και στους Kin Beneath Chorus

1_KBC

Είναι ένα χάπι που δε μπορώ να χρυσώσω. Ο τίτλος δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, δεν πρόκειται για clickbait τέχνασμα, δεν είναι βερμπαλιστική απάτη, δεν προσπαθώ να εντυπωσιάσω κανέναν με λογοτεχνικές στρακαστρούκες αμφιβόλου ποιότητας.

Αγαπώ το metal δύο δεκαετίες τώρα, κάθε μια μέρα από αυτές ψάχνω να ξανασυναντήσω τη μαγεία που με μαγνήτισε σαν νέο και δε ντρέπομαι να ομολογήσω ότι τη βρίσκω όλο και σπανιότερα. Στα πεδία που με ενδιαφέρουν αισθάνομαι ότι έχω ακούσει τα πάντα, οι μεγάλες μου αγάπες γίνονται όλο και πιο προβλέψιμες, και δυστυχώς δε μου αρκεί κάτι τέτοιο.

Αν νιώθεις ότι είσαι σαν κι εμένα, καλύτερα να κλείσεις αυτό το web page αυτή τη στιγμή, στο λέω από τώρα, οι Θεσσαλονικείς Kin Beneath Chorus δεν πρόκειται να σε ξανακάνουν 14 χρονών και να αισθάνεσαι όπως τότε, με εκείνη την 60αρα κασέτα στο γουόκμαν. Αν όμως είσαι όντως σαν εμένα, μην τολμήσεις να κουνηθείς από τη θέση σου, δε θες να το χάσεις αυτό…

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, δεν το περίμενες κάτι τέτοιο, έτσι δεν είναι;

Εδώ ακριβώς είναι όλο το point. Κάθε φορα που έχουμε να μιλήσουμε για έναν καινούριο δίσκο του αγαπημένου μας metal, είναι αναπόφευκτο να μην παραθέσουμε δεδομένα. Ποιοι είναι, από που κρατάει η σκούφια τους, τι έχουν κάνει μέχρι τώρα, πολλές περιττές διευκρινιστικές λεπτομέρειες για το τι ακριβώς παίζουν, πως πασχίζουν να το κάνουν ιδιαίτερο, με τι εξοπλισμό, πίσω από ποια εταιρεία, για το χαρακτήρα των βιντεοκλιπ και μόλις ανάλωσες το 90% ενός review με πράγματα που το μόνο που εξυπηρέτησαν είναι να καταλάβω ότι ξέρεις (ή όχι και τόσο) να μιλάς για μουσική.

Αυτό νομίζεις ότι θέλω όμως;

Όχι ότι οι μουσικοί είναι καλύτεροι βέβαια. Είναι συντριπτικό το ποσοστό των ταλαίπωρων ηρώων που τρώνε τα χρόνια τους υπηρετώντας μια προς μια τις επιταγές του ιδιώματος που επέλεξαν, και εφόσον καταφέρουν να κλικάρουν όλα τα κουτάκια με τα «do’s», νιώθουν πετυχημένοι και ενίστανται απορώνας με το κοινό δεν τους αποθεώνει.

Ούτε αυτό είναι κάτι που θέλω, ξέρεις.

Αυτό που θέλω, είναι αυτό που ψάχνεις κι εσύ φίλε αναγνώστη. Το αναπάντεχο. Αυτό που δεν περίμενα να με βρει, αυτό που θα μου φέρει ένα «κοίτα-τους-μαλάκες-τα-κατάφεραν» χαμόγελο, αυτό που θα με κάνει να αναρωτιέμαι αν και ο υπόλοιπος δίσκος είναι έτσι.

Οι Kin Beneath Chorus δε θα σώσουν το metal για χάρη μου. Θα κάνουν αυτό που τους λέει το μέσα τους, και αν είναι αγνό και καλοδουλεμένο, θα λειτουργήσει υπερ τους. Αν ωφεληθούν οι ίδιοι, θα συμπαρασύρουν τη σκηνή τους και τους ανθρώπους τους προς τα επάνω. Και όλο αυτό θα τροφοδοτήσει με λίγο καύσιμο παραπάνω τη φωτιά που άναψε ο Tony Iommi πριν μισό αιώνα σχεδόν.

Εγώ θα αρκεστώ σε εκείνο το χαμόγελο. Στο κίνητρο που μου έδωσε να στρωθώ και να βάλω 5 σκέψεις σε ένα ψηφιακό χαρτί και να τις μοιραστώ. Ούτως ή άλλως, αποκλείεται να τους έκανα περισσότερο καλό από όσο κάνουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s