Όταν ο ένοικος του Λευκού Οίκου ρυθμίζει το industrial metal – Ένα timeline των Ministry του Al Jourgensen

ministry-allan-amato-650-430Για οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη, αυτός ο τίτλος θα φαινόταν παράταιρος. Όχι όμως για τον Al Jourgensen, τον pater familia των πρωτοπόρων του αμερικάνικου industrial Ministry, που εδώ και 35 σχεδόν χρόνια καθορίζει τη μηχανική και προοδευτική ματιά στο σκληρό ήχο. Η σύνδεση της θεματολογίας με την πολιτική ήταν παρούσα από την πρώτη στιγμή και φυσικά ενσυνείδητα, καθώς πέρυσι σε μια συνέντευξη στο αγγλικό Metal Hammer δήλωνε “Σίγουρα υπάρχει κοινωνικός σχολιασμός στους στίχους μου, οπότε θα έλεγα ότι είμαι ένας folk τραγουδιστής. Η μουσική από μόνη της δε θα αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να δώσει παραδείγματα και να ωθήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Είμαι ο Woody Guthrie του industrial metal”.

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως στην περίπτωση των Ministry είναι ότι η επιρροή του Λευκού Οίκου δεν εξαντλείται στο να παρέχει στιχουργικό καύσιμο, αλλά υπάρχει και άλλη μια υποσυνείδητη σχέση. Αλλά ας αφήσουμε την Ιστορία να μας οδηγήσει από δω και πέρα…

 

Ronald Reagan (προεδρική θητεία 1981-1989)

Ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που γνώρισε η γενιά μας ήταν Ρεπουμπλικάνος, αποτέλεσε το παγοθραυστικό του νεοφιλελεύθερου πολιτικού μοντέλου και παρότι επί των ημερών του μειώθηκαν τμήματα της φορολογίας και συρρικνώθηκε ο κυβερνητικός τομέας, ταυτόχρονα το εθνικό χρέος εκτοξεύθηκε παράλληλα με τον στρατιωτικό εξοπλισμό και φυσικά η μαζική, αστική καμπάνια του κατά των ναρκωτικών (το περίφημο “War On Drugs”) και η θέσπιση των εξοντωτικών ελαχίστων ποινών για απλούς χρήστες έφερε για πρώτη φορά τον αριθμό των φυλακισμένων στις Ην. Πολιτείες σε 7ψήφιο νούμερο.

 

Εκείνη την περίοδο, οι Ministry:

Ρίζωναν τα πόδια τους στη μουσική σκηνή του new wave κατά κύριο λόγο και ο θόρυβος που προκάλεσε το “With Sympathy” ντεμπούτο του 1983, τους έδωσε τη θέση του support στην αμερικάνικη περιοδεία των Police εκείνης της χρονιάς. Μπορεί ο ίδιος ο Al να μην το λατρεύει, όμως ήταν αυτό που έστρωσε το δρόμο για το σκληρότερο ήχο του “Twitch” (1986) και το πρώτο σοβαρό φλερτ με το ψηφιακό sampling.

Αναμφίβολα, πρόκειται για μια καλλιτεχνικά περιπετειώδη περίοδο που έφερε τους Ministry στο σημαντικότερο κατώφλι της καριέρας τους, με την προσθήκη της ηλεκτρικής κιθάρας και ακόμα βιαιότερα ηλεκτρονικά στοιχεία στο “The Land of Rape And Honey” του 1988, τον πρώτο από τα σήματα κατατεθέντα albums τους.

 

George Bush (προεδρική θητεία 1989 – 1993)

Ο πατέρας Bush έχει συνδέσει την υστεροφημία του με την κατεξοχήν job description των αμερικανών προέδρων στην εποχή μας, που είναι οι πόλεμοι στις αραβικές χώρες. Επί των ημερών του εδραιώθηκε η στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή, η εισβολή στο Κουβέιτ και η επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου έχουν χαραγμένα πάνω τους το όνομά του και καθότι Ρεπουμπλικάνος, του πιστώνεται το νομοσχέδιο για την προστασία των ατόμων με αναπηρία, μια κατάσταση που σε μεγάλο βαθμό βέβαια,  προκάλεσε η δική του πολιτική.

 

Αυτά τα χρόνια, οι Ministry:

Έχουν τα νεύρα τους. Για να ανταπεξέλθει στη δύναμη και την τεταμένη ατμόσφαιρα του “The Mind Is A Terrible Thing To Taste” του 1989, ο Al επιστρατεύει και δεύτερο drummer και ο δρόμος φαίνεται να μην έχει επιστροφή πλέον. Τα νεύρα φέρνουν έμπνευση, η Νέα Τάξη Πραγμάτων που επιβάλλεται από την Αμερική γυρίζει έναν metal διακόπτη μέσα του και γεννιέται ο σημαντικότερος δίσκος του industrial metal. Το “Psalm 69” (1992) θέτει τους κανόνες για ένα ολόκληρο ιδίωμα και το κάνει με εμφατικό τρόπο, που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα.

 

Bill Clinton (προεδρική θητεία 1993 – 2001)

Έχω την εντύπωση ότι ο Bill αναμετρήθηκε με την ιστορία και την έβγαλε καθαρή. Ίσως είναι το appeal των Δημοκρατικών, ίσως η εσωτερική πολιτική του υπέρ των γυναικών και των μειονοτήτων, ή απλά η φωτογένεια του, αλλά ενώ η διακυβέρνησή του κουβαλάει πάμπολλες αμαρτίες (με εξέχουσες τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας που άλλαξε οριστικά το χάρτη των Βαλκανίων αλλά και επίσης την κατάργηση του firewall μεταξύ των εμπορικών και χρηματιστηριακών τραπεζών που επέτρεψε τα χρέη των stock markets να μεταφέρονται σε λογαριασμούς ασφαλιστικών και κρατικών ταμείων, μηχανισμός που γέννησε πάμπολλες οικονομικές κρίσεις όπως και τη δική μας), αυτό για το οποίο τον θυμόμαστε θα είναι πάντα το σκάνδαλο Λεβίνσκι. Η κουλτούρα του κουτσομπολιού είναι υπεράνω όλων.

 

Αναπόφευκτα, εκείνο τον καιρό οι Ministry:

Πλέουν σε ρηχά νερά. Ο Jourgensen περνάει μια καταθλιπτική περίοδο, και αυτό συμπαρασύρει το συγκρότημα σε πειραματισμούς χωρίς καθαρό μυαλό. Το “Filth Pig” του 1996 είναι βαρύ και πιο αργό, με μια ροπή προς το φυσικό ήχο και το “Dark Side of The Spoon” (1999) προσπάθησε να περάσει κάποιες jazz και μελωδικότερες επιρροές που δεν έπιασαν στο κοινό που είχε συνηθίσει το αγαπημένο του σχήμα να ξορκίζει δαίμονες με αιχμηρό ήχο. Χρειαζόταν ένα wake up call.

 

George W. Bush (προεδρική θητεία 2001 – 2009)

Και αυτό ήρθε με τις δυο απανωτές θητείες του Bush του νεότερου, που έφερε τους Ρεπουμπλικανούς ξανά στην εξουσία και λειτούργησε για τον Al σαν ελιξήριο νεότητας. Ο George εξαρχής αντιμετωπίστηκε υποτιμητικά ως “γιός του μπαμπά του” και όχι ως υπόδειγμα σπιρτάδας, όμως το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου απασφάλισε την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ για άλλη μια φορά και το Patriot Act που έφερε μαζί της, έθεσε όλο τον πλανήτη υπό παρακολούθηση. Αφγανιστάν και Ιράκ δε θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια και όλη αυτή η πολεμοκαπηλία γέννησε ένα τέρας, με το οποίο θα ασχοληθούμε αργότερα.

 

Οι Ministry, δεν είχαν άλλη επιλογή:

Ήταν ώρα να σηκώσουν μανίκα και κιθάρες. Για άλλη μια φορά, ένας Bush στραγγαλίζει τον ελεύθερο κόσμο, οι εταιρείες ανοικοδόμησης του Dick Cheney ανάβουν κερδοσκοπικές μπουλντόζες και ο Al φτιάχνει μια ολόκληρη τριλογία ενεργητικού και ισοπεδωτικού metal. Το “Animositisomina” (2003) λειτούργησε ως ζέσταμα και το σερί των “Houses Of The Mole’” (2004) / “Rio Grande Blood” (2006) / “The Last Sucker” (2007) ξέσκισαν το καθεστώς Bush με κάθε δυνατό τρόπο και έβαλαν τους Ministry ξανά στο θρόνο τους. Τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει το status quo ακόμα μια φορά…

 

Barack Obama (προεδρική θητεία 2009 – 2017)

Μπορεί κάποια πράγματα να μην αλλάζουν ποτέ (και η εξωτερική πολιτική της Αμερικής σίγουρα είναι ένα από αυτά) όμως ο τερματισμός του πολέμου στο Ιράκ, όσο ανήθικη κι αν είναι μια δωσίλογη σε ξένα συμφέροντα κυβέρνηση, πιστώνεται στον πρώτο Αφροαμερικανό πρόεδρο. Ταυτόχρονα βέβαια τα drones πυκνώνουν πάνω από την Υεμένη, όμως ο εχθρός όλων που ακούει στο όνομα Ισλαμικό Κράτος (το τέρας που λέγαμε νωρίτερα) δε γεννά συναισθήματα συμπόνοιας. Τα άμαχα θύματα και η περιπλοκή του εμφυλίου της Συρίας υπάγονται σε εκείνα που δεν αλλάζουν ποτέ, όπως όμως και με τον Clinton, η Ιστορία θα επιφυλάξει θετικό πρόσημο για τον δεύτερο Δημοκρατικό πρόεδρο της τελευταίας 20ετίας. Σημαντικό μερίδιο αυτού οφείλεται και στο Obamacare, καθώς ένα συνολικό σύστημα υγείας είναι το σημαντικότερο θέμα που υπολείπεται η Αμερική ανάμεσα στα ανεπτυγμένα κράτη.

 

Σε εκείνη την 8ετία οι Ministry:

Αμφιταλαντεύονταν μεταξύ διάλυσης, hiatus, reunion και φτου κι από την αρχή. Κανείς δε δημιούργησε σε τέτοιο περιβάλλον, ο αιφνίδιος θάνατος του κιθαρίστα Mike Scaccia κλόνισε τον Al και καθόλου απρόσμενα τα “Relapse” (2012) και “From Beer To Eternity” (2013) δε θα είναι οι πρώτες μας προτεραιότητες σε μια αξιολογική ανασκόπηση καριέρας.

 

Και τώρα, ερχόμαστε στο παρόν και ένα μεγάλο κατώφλι βρίσκεται απέναντι στον Al και σε εμάς…

Αν τα βάλουμε κάτω, η στατιστική είναι σαφής. Είτε υποσυνείδητα, είτε όχι, οι Ministry κάθε φορά που ο ένοικος του Λευκού Οίκου είναι Δημοκρατικός, είναι έξω από τα νερά τους. Ίσως είναι συγκυριακό, ίσως μια κοσμική φάρσα, όμως γίνεται ξεκάθαρο ότι ο κ. Jourgensen βρίσκει τον εαυτό του απέναντι από μια συντηρητική διακυβέρνηση. Ενδεχομένως να φταίει το κουβανέζικο αίμα στις φλέβες του, δεν ξέρω.

Αυτό που έχει σημασία, είναι το που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Η Αμερική, βράζει. Ο Donald Trump έχει μετά βίας συμπληρώσει 100 μέρες προεδρίας και ο ηγέτης των Ministry έχει υποσχέσεις να κρατήσει. Σε μια συνέντευξη του πέρυσι στο ελληνικό Metal Hammer είπε στο Λεωνίδα Αρβανίτη (που χωρίς τη συμβολή του αυτό το άρθρο δε θα είχε γίνει ποτέ) ότι αν κερδίσει ο Trump, θα φτιάξει ένα ολόκληρο box set 6 δίσκων.

al

Η ιστορία έχει δείξει ότι το πλαίσιο είναι ιδανικό, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο Al είναι on fire και ακριβώς τη στιγμή αυτή, έρχονται οι δυο εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις αρχές Ιουνίου. Ιδού η Ρόδος λοιπόν κύριοι και κυρίες, τόσο για αυτόν όσο και για εμάς…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s