Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας σε πεντατονική κλίμακα

American-Epic-signature-image.jpgΔιάβασα μια είδηση τις τελευταίες μέρες, ότι ο Jack White ετοιμάζει νέο solo album και ομολογώ ότι δεν ήμουν σίγουρος πως να αξιολογήσω αυτή την πληροφορία. Παρόλο που ο Jack είναι ένας συμπαθής τύπος, τα εγχειρήματα του οποίου πάντα απολαμβάνουμε να παρακολουθούμε, είτε είναι η αναπαραγωγή βινυλίων στο διάστημα, είτε είναι ο ρετρό θάλαμος στον οποίο έβαλε το Neil Young να ηχογραφήσει, είτε η συλλογή της εταιρείας του με ελληνικά παραδοσιακά κομμάτια, είτε το ολοκαίνουριο εργοστάσιο της Third Man Records, το ότι πρόκειται να κυκλοφορήσει καινούριο προσωπικό album μου χτύπησε σαν μάλλον αδιάφορο νέο.

Πράγμα εντελώς παράλογο, καθώς δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το αποτύπωμα των White Stripes στο σύγχρονο rock n roll είναι βαθύ, οι μετέπειτα προσπάθειες του αξιολογότατες και θα ήταν το μόνο λογικό να προκαλέσουν ενδιαφέρον τα μελλοντικά σχέδια ενός τέτοιου τύπου. Αυτό όμως περιμένει ο κόσμος από το Jack White; Ένα ακόμα προσωπικό δίσκο;

Σε αυτή τη συνειδητοποίηση ένιωσα λίγο άβολα. Είναι ένας ικανός και ακμαίος συνθέτης και τραγουδιστής, που στο παρελθόν μας έχει ανάψει ευχάριστες φωτιές και δε μας αρκεί ένα φρέσκο album; Θέλουμε κάτι άλλο, κάτι συναρπαστικότερο, κάτι πιο glamorous για να κεντριστεί το ενδιαφέρον μας; Γιατί καταντήσαμε έτσι;

Επειδή έτσι μας έκανες εσύ, αγαπητέ Jack.

Δε σε αφήνει να αγιάσεις, ακόμα και να το θες. Ο κύριος White είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος αυτής της κατάστασης και το βασικό μου επιχείρημα για αυτή τη θεωρία περικλείεται σε 2 λέξεις: American Epic.

Πως να συγκεντρωθεί ένας ταλαίπωρος μουσικολάγνος scholar σαν κι εμάς σε ένα τυπικό album, όταν ο ίδιος δημιουργός, μόλις λίγο καιρό πριν έχει στήσει ένα υπέροχο μουσικό ντοκιμαντέρ από εκείνα που τόσο λατρεύουμε, με ισόποσα χορταστικές δόσεις μακράς ιστορίας και σύγχρονης δημιουργίας;

Το American Epic είναι σε γενικές γραμμές αυτό που λέει ο τίτλος του. Ένα ταξίδι στην παραδοσιακή μουσική της αμερικάνικης ηπείρου σε 4 επεισόδια. Στα 3 πρώτα απλώνεται ένας λαογραφικός χάρτης της Αμερικής, με αναφορές σε μουσικές φόρμες που ξεπήδησαν σε διάφορα σημεία, από τους παγανιστικούς χορούς των Ινδιάνων στις ταξιδιάρικες μελωδίες της Χαβάης και από τις jug bands του Μέμφις στις country ελεγείες των λευκών κτηνοτρόφων των Απαλλαχίων Ορέων. Με τη σφραγίδα του BBC, την επιμέλεια του T Bone Burnett και την αφήγηση του Robert Redford, πραγματοποιείται μια παρουσίαση που αν ρωτάτε εμένα, στρώνει το έδαφος για το 4ο επεισόδιο, αυτό με τα σύγχρονα sessions.

Είναι το σημείο που αναλαμβάνει δράση ο ήρωας της ιστορίας μας, το αδιαμφισβήτητο μεράκι του και φυσικά, οι ατελείωτες διασυνδέσεις του.

Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1920, όπου οι δισκογραφικές εταιρείες της εποχής στην προσπάθεια τους να προσελκύσουν νέο κοινό, στράφηκαν στην αχανή αμερικάνικη επαρχία. Με φορητά μηχανήματα ηχογράφησης και κοπής δίσκων, όργωναν κάθε περιοχή που μπορούσαν, καλώντας τους ανθρώπους που έμεναν εκεί να έρθουν και να ηχογραφηθούν, αποσκοπώντας να πουλήσουν αυτούς τους δίσκους σε κόσμο που δεν είχε ακούσει ποτέ ούτε καν ραδιόφωνο και η μόνη επιλογή ακρόασης μουσικής θα ήταν αν οι ίδιοι έπιαναν ένα όργανο να παίξουν.

Με το πέρασμα του χρόνου, αυτά τα μηχανήματα ηχογράφησης φυσικά κατέστησαν απαρχαιωμένα και εξαφανίστηκαν. Όλα, εκτός από ένα…

AE+Sessions+-+Western+Electric+04_RT_©2017_Lo-Max_Records_Ltd

Εκείνο που ο Nicholas Bergh ξόδεψε μια δεκαετία να συναρμολογήσει κομμάτι-κομμάτι και να καταστήσει απόλυτα λειτουργικό. Ένα φυσικά ογκώδες σύμπλεγμα μηχανημάτων που ξεκινά από το πρώτο μικρόφωνο (στο οποίο μένει ακίνητο, πρέπει ο καλλιτέχνης να μετακινείται αν θέλει να ρυθμίσει αυτό που κάνει το “fader” κουμπάκι σε ένα σύγχρονο studio) και το κυρίως σώμα που λειτουργεί μηχανικά (ένα βαρίδι τραβά πέφτοντας αργά έναν ιμάντα που θέτει σε λειτουργία το μηχανισμό και η ηχογράφηση πρέπει να έχει τελειώσει σε 3 λεπτά, καθώς μετά το βαρίδι φτάνει στο πάτωμα) και χαράσσει το βινύλιο επιτόπου, την ώρα που γίνεται η εκτέλεση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Jack White καλεί μια σειρά από υπέροχους κυρίους και κυρίες, ώστε να ηχογραφήσουν σε αυτό το μηχάνημα μια σειρά από κλασικά κομμάτια, το οποίο είναι και το θέμα του 4ου επεισοδίου. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιους από αυτούς θα έλεγα ότι απόλαυσα ιδιαίτερα τα sessions του Nas, της Rhiannon Giddens, της Betye Lavette, του Elton John και των Alabama Shakes και όταν φυσικά το φινάλε είναι ο Willie Nelson να συνθέτει επιτοπου ένα κομμάτι με το Merle Haggard, λίγο πριν ο δεύτερος πεθάνει, ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος;

Ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό κύριε Jack White, θέλουμε κι άλλα τέτοια και τώρα που το σκέφτομαι, εκείνος ο solo δίσκος που ετοιμάζεις…καλοδεχούμενος κι αυτός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s