O Alfa Mist είναι το νεότερο μέλος των Jazz Avengers

13876377_651799748309343_6609590659061230547_n

Η φιλοσοφική θεωρία αναφέρει πως ο σκοπός της τέχνης είναι να γεννάει συναισθήματα και ο Νίτσε έλεγε ότι η μουσική είναι η ανωτέρα των τεχνών, πιθανότατα επειδή εκπληρώνει τον προαναφερθέν σκοπό σε όλα τα πηθικοειδή δίποδα σαν κι εμάς, ανεξαιρέτως. Όλοι αισθάνονται κάτι ακούγοντας μουσική και μάλιστα σε μερικούς που την έχουμε πιο κοντά στην καρδιά μας το συναίσθημα δεν αρκεί, προκαλεί και σκέψεις.

Προς τι άραγε αυτή η ψευδοφιλοσοφική ανάλυση ελαφρών βαρών στην εισαγωγή ενός κειμένου για έναν cool Λονδρέζο με μοντέρνο στυλ; Τίποτα πέραν του προφανούς αγαπητέ αναγνώστη, καθώς το πρόσφατο EP του Alfa Mist με τίτλο “Antiphon” εκπλήρωσε όλες αυτές τις θεωρητικές λειτουργίες, με τρόπο ευλαβικά ευχάριστο.

Ξεκινώντας από τα εύκολα, μπορεί ο ήρωας μας να ονομάζει τον εαυτό του απλά ως “producer/composer”, είναι όμως ξεκάθαρο ότι για να αφήσει στην άκρη την προϊστορία του στο χώρο του sampling και του grime και να πιάσει σοβαρά τον παραδοσιακό ήχο του πιάνου, κάτι άλλαξε μέσα του. Για να βάλει στη σειρά αυτά τα 8 κομμάτια easy listening jazz φρέσκιας οπτικής και συννεφιασμένης ατμόσφαιρας, μάλλον μια ιστορία κρύβεται από πίσω. Το περιεχόμενο αυτής της ιστορίας, δεν το ξέρω. Αυτό που με ιντριγκάρει όμως, είναι που νιώθω στον αέρα αυτού του παιδιού τη μόνη τεκμηριωμένη παραδοχή για τη μουσική, τη jazz και τη ζωή γενικότερα.

Κάποια πράγματα αλλάζουν και κάποια άλλα μένουν για πάντα τα ίδια.

Οι jazzmen είναι περίεργοι τύποι. Όχι με τον τρόπο που όλοι οι καλλιτέχνες είναι (και εμείς οι κοινοί θνητοί τους λατρεύουμε γι’αυτό), αλλά με εκείνο τον ανεξήγητο αέρα απομόνωσης που τους περιβάλλει. Είτε είναι ο Coltrane στη Νέα Υόρκη το 1956 που τα clubs έβραζαν, είτε είναι ο Robert Glasper σήμερα που η αναβίωση της jazz είναι ένα viral θέμα, έχουν ένα attitude απομόνωσης από όσα συμβαίνουν γύρω τους και νοιάζονται μόνο για το πως θα πουν αυτό που έχουν να πουν. Όσο και να συνεργάζονται μεταξύ τους, όσο και να παίζουν ο ένας στο σχήμα του άλλου, όσο και να είναι προϊόντα της εποχής τους, τόσο οι δίσκοι του Thundercat όσο και εκείνοι του Red Garland, δε θα μπορούσαν να είναι κανενός άλλου.

Ταυτόχρονα όμως, πολλά πράγματα αλλάζουν. Η παραδοσιακή jazz βρέθηκε για δεκαετίες να κοιτά έναν τοίχο, είδε τους ήρωες της να πεθαίνουν και να παίρνουν τη θέση τους ταπεινοί και άτολμοι επανεκτελεστές, μόλις ένα βήμα μακριά από τη νοοτροπία των κλασικών μουσικών του σήμερα που έχουν θάψει τη συνθετική τους ψυχή τόσο βαθιά και μεγαλώνουν διδασκόμενοι ότι είναι τόσο λίγοι και τιποτένιοι που το ανώτερο που θα μπορούσαν να ελπίσουν είναι να επανεκτελούν μουσική γραμμένη πριν 5 αιώνες.

Οι jazzmen έπρεπε να αλλάξουν κι αυτοί.

Ξεκίνησαν αλλάζοντας τις καταβολές τους. Όχι πια swing big bands, αλλά hip hop και sampling. Συνέχισαν αλλάζοντας την εμφάνιση. Δε φορούν πια σφιχτοδεμένα κοστούμια στην πένα, αλλά baggy παντελόνια, σαλβάρια με λαχούρια (αθάνατος Kamasi) και μοντέρνο streetwear. Δεν αναλώνονται στα ναρκωτικά, αλλά στο Instagram, οι σκοτεινές γωνιές του internet είναι πια τα νέα καπνισμένα clubs (δεν επιτρέπεται το κάπνισμα στις συναυλίες) και ένα σωρό άλλα, που δε θα είχαν καμια σημασία αν η μουσική δεν είχε το χαρακτήρα που πρέπει.

Και νομίζω πως τον έχει. Είναι πάντα περιπετειώδης, πάντα με αέρα μυστηρίου, σταθερά ποιοτική και για όποιον είναι εδώ για να την ακούσει, παραμένει η πιο γενναιόδωρη ερωμένη που θα γνωρίσουμε ποτέ.

Καλως ήλθες στην παρέα Alfa Mist…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s