Η Preservation Hall Jazz Band κυκλοφορεί νέο album και η Νέα Ορλεάνη βράζει

κεντρικήΗ διεύθυνση είναι 726 St. Peter Street, η περιοχή το French Quarter, η πόλη φυσικά η Νέα Ορλεάνη. Από το 1961 σε αυτό το σημείο στεγάζεται το Preservation Hall, ένα από τα πιο σημαντικά μέρη όπου ζει η παραδοσιακή jazz, όπου το πλούσιο παρελθόν συναντά το παρόν και εκεί όπου χτίζεται το μέλλον. Φέτος, η house band του Preservation Hall κυκλοφόρησε ένα ακόμα album και αν μη τι άλλο δε μας έλειψαν ποτέ οι αφορμές να επισκεπτόμαστε νοητά την πιο συναρπαστική πόλη της αμερικάνικης ηπείρου.


Ο Ben Jaffe είναι ένας ήρωας. Όχι από εκείνους τους ήρωες που κάνουν κάτι καταπληκτικό εκεί που κανείς δεν το περιμένει, αλλά από το σινάφι εκείνων που είναι τοποθετημένοι στη Γη για ένα σκοπό και ζουν μόνο για να τον εκπληρώσουν. Ο τύπος είναι σαν το βράχο στο ποτάμι, αμετακίνητος και πεισματάρης. Ίσως επειδή έχει την καλύτερη δουλειά του κόσμου.

εικ.1Πίσω στο 1961 οι γονείς του Ben νοίκιασαν μια παλιότερη γκαλερί φωτογραφίας στη φτωχή συνοικία της Νέας Ορλεάνης με σκοπό να δώσουν ένα νέο χαρακτήρα στο μέρος που μέχρι τότε συγκεντρώνονταν οι καλλιτέχνες, ποιητές, φωτογράφοι και εν πολλοίς η δημιουργική ιντελιγκέντσια της περιοχής. Ο πατέρας του έπαιζε τούμπα σε marching band και η μουσική ταυτότητα του νεοσύστατου Preservation Hall ήρθε μάλλον φυσικά. Από τότε και χωρίς καμία διακοπή η jazz και η soul έχουν βρει ένα καταφύγιο στην πόλη που γεννήθηκαν, εκείνο ήταν το πρώτο μέρος που καταργήθηκε επί της ουσίας ο φυλετικός διαχωρισμός αφού στη σκηνή αυτή ο κ. Jaffe αγνόησε το νόμο που απαγόρευε λευκούς και μαύρους να παίζουν μαζί και πως θα μπορούσε ο μικρός Ben να μην ακολουθήσει αυτή την κληρονομιά;

Το κοντραμπάσο ήταν αυτό που κατέκτησε τη δική του καρδιά και το να συσταθεί μια σταθερή ορχήστρα ήταν το επόμενο βήμα. Η Preservation Hall Jazz Band αποτελείται από μουσικούς της περιοχής, από ανθρώπους που θεωρούν παράσημο στο πέτο να κατάγονται από οικογένειες μουσικών και όσο περισσότερες γενιές πίσω πηγαίνει αυτή η παράδοση, τόσο βαρύτερο είναι το πέτο αυτό. Αποτελούν τον κορμό κάθε φορά που κάποιος guest φιλοξενείται στη σκηνή τους, έχουν τις δικές τους βραδιές και φυσικά ηχογραφούν και albums.

εικ.2Φέτος ήταν η σειρά του “So It Is”  να αποτελέσει την καταγραφή του που βρίσκεται αυτή η μπάντα και κάπου εδώ ο σκοπός αυτού του review γίνεται λίγο άχαρος. Όχι ότι κάτι δεν πάει καλά, ή ότι ο δίσκος χωλαίνει, όλα κυλούν εξαίρετα και προσωπικά περνάω υπέροχα αφήνοντας κάτω αυτές τις γραμμές. Γεννιούνται όμως μερικές απορίες. Συνεχίζοντας μια παράδοση 100 ετών και μένοντας πιστός στις νόρμες αυτής της μουσικής, πόσο πρωτότυπος μπορείς να είσαι; Πόση ουσιαστική διαφορά μπορεί να έχει ο ένας δίσκος jazz της Νέας Ορλεάνης από τον προηγούμενο, εφόσον δύσκολα θα υπάρξει κάποια ρηξικέλευθη πρόσμιξη;

Σε πρώτο επίπεδο, όχι πολύ. Η αλήθεια είναι πως και σε αυτό το album τα οργιώδη πνευστά είναι πρωταγωνιστές, ο φυσικός ήχος των τυμπάνων μαρτυρά δυναμικές και αφοσίωση, τα έγχορδα αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τη μελωδία στα σημεία που τους αναλογούν και δεν υπάρχει λόγος να αρνηθούμε ότι όλα αυτά τα έχουμε ξανακούσει. Πρέπει να φτάσουμε στο δεύτερο επίπεδο κατανόησης για να μπορέσουμε να δούμε καθαρά.

Το θέμα δεν είναι τόσο το τι παίζεται, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελείται. Αυτό που αλλάζει από δίσκο σε δίσκο είναι τα επιπλέον χρόνια στην πλάτη της ορχήστρας, είναι η πεπαλαίωση του πράγματος που δίνει το άρωμα και γι’ αυτό η jazz δεν έχει ανάγκη την ανανέωση και την εξέλιξη, όπως τα υπόλοιπα είδη μουσικής. Το κρασί του 2015 είναι πολύ διαφορετικό από το αντίστοιχο του 1983, παρόλο που βγήκαν από το ίδιο αμπέλι και συγχωρήστε μου το κλισέ του παραδείγματος, όμως κάποτε δεν πρέπει να σταματήσει αυτή η απαξιωτική λογική του “γέρασες, σταμάτα και κάτσε σπίτι σου, μουσικέ του πάλαι ποτέ”; Δε θα κάτσει σπίτι του, θα κάνει αυτό που θέλει να κάνει και μπορεί ο καθένας από εμάς που διαφωνεί να στρέψει αλλού τα αυτιά του.

Η Preservation Hall Jazz Band αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα καινούριο δίσκο jazz το 2017, που σίγουρα θα μπορούσε να τον είχε ηχογραφησει το 1982. Αν αυτό ακούγεται σε κάποιον παλιακό, βαρετό, βαρύ και αχρείαστο, ας δοκιμάσει να μείνει ακίνητος στη διάρκεια του παρακάτω κλιπ. Ούτε δεμένος στην καρέκλα δε θα μπορούσε…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s